Voor wie geen kaart heeft ontvangen, mag deze als uitnodiging beschouwen.

 

Afgelopen vrijdag heeft Daan en Super Opkikkerdag gehad.

Een dag met een lach en een traan...

In bijgaande link kun je de reportage van Hart van Nederland terug kijken.

http://www.hartvannederland.nl/nederland/gelderland/2016/terminaal-zieke-dappere-daan-krijgt-bijzonder-bezoek/

 

 

 

 

 

Helaas krijgt Daan steeds meer pijn, de leukemie is Daan flink aan het "pesten"...

De pijnmedicatie gaat weer omhoog en zo komt onze grootste angst steeds dichterbij.

We weten dat het werkelijkheid gaat worden, maar we willen Daan zo graag bij ons houden.

 

Het kan nu heel erg snel gaan en daarom vragen we om rust.

Samen met Daan zijn en hem stevig vasthouden. Elke dag is het kusjesdag en willen we er voor hem zijn.

Omdat Daan zo achteruit gaat, is bezoek helaas niet meer mogelijk...

 

 

 

 

 

Kaartjes worden nog steeds gelezen, appjes, emails etc ook, maar het is echt te veel om persoonlijk te reageren.

We ervaren dit allemaal zeker als een grote steun en troost! Dank jullie wel

 

 

Elke dag is er weer één

Wanneer je de minuten telt

koesterend gaan de seconden

Terwijl de tijd voorbij snelt...

 

Wat doe je als je hoort dat je kind niet meer beter gaat worden? Onze wens... Daan meenemen naar huis!

En inmiddels zijn we thuis. Daan is heerlijk bij ons, samen zijn we en dat is het belangrijkste nu. We koesteren alle momenten en elke dag is er weer één. Maar het doet ook pijn want het idee dat Daan straks niet meer bij ons aan tafel zit, dat we verder moeten zonder hem... Dat doet heel erg pijn en maakt ons intens verdrietig. Daan geeft ons nog steeds zoveel liefde, midden in de nacht kijkt hij me aan en strijkt hij even over mijn hand heen. Dat kleine glimlachje van hem, dat raakt mijn moederhart zo diep. De liefde die hij nu nog steeds geeft is zo bijzonder. Wat mis ik dat leuke stemmetje en die leuke praatjes. Wat mis ik de Daan die hier lekker in ons huis rond rommelt. Ik mis nu al zoveel en hoe moet dat straks? En straks komt steeds dichterbij, een mooie zomer is zo voorbij. Maar het kan ook zo morgen al over zijn. Dus genieten we van alle kleine dingetjes en hopen we dat Daan zo lang mogelijk stabiel blijft.

Hoe raar, of eigenlijk helemaal niet? Afscheid nemen van het ziekenhuis was ook ontzettend moeilijk en viel ons zwaar. En al vier jaar lang kwamen we daar en kennen we veel mensen. Het was ons tweede huis, iets wat we niet wilden maar zo moest en zo ging. De afgelopen negen weken zijn we daar ook weer vol liefde ontvangen en stonden ze voor ons klaar. Wat voelde het goed en vertrouwd hoe ze voor onze lieve Daan zorgden. Bij het vertrek van Daan waren wij niet de enige die met tranen afscheid namen. De deuren van het ziekenhuis gingen achter ons dicht. Dat was de laatste keer in het Prinses Maxima Centrum. Nooit meer terug met Daan niet te bevatten. Ik mis zelfs de lieve verpleegkundigen, artsen, pedagogen etc. Hoe raar? Tja, best heel raar. Maar deze wereld is een deel van ons leven geworden.

De wereld van kinderkanker met alles wat erbij komt, voor een buitenstaander niet te bevatten. Maar als je daar bent en in zit is het een hele heftige wereld. Daar is gewoon zijn zo bijzonder en gezond zijn uniek! En is elke dag er weer één.