Voor de website 'Ik mis je' schrijf ik iedere week een blog over het leven zonder Daan.

(Klik op de link om de artikelen te lezen.)

              

 

 

 

 

 http://ikmisje.eo.nl/artikelen/blog-bertine-begin-leven

 

 

 

http://ikmisje.eo.nl/artikelen/blog-bertine-is-stil

 

 

http://ikmisje.eo.nl/artikelen/hoe-zomervakantie-leven-bertine-en-gezin-voorgoed-veranderde

 

http://ikmisje.eo.nl/artikelen/dit-is-geen-droom

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik mis je zo...

 

Kon ik je nog maar even vasthouden, jouw lieve handje in de mijne

Kon ik nog maar even bij je zijn, jouw wangetje tegen de mijne

Kon ik nog maar even naar je kijken, jouw mooie oogjes twinkelde in de mijne

Lieve Daan, ik mis je zo...

 

 

 

 

 

 

 

Ik lig in bed, het is al laat. Ik kan niet slapen, alweer niet... Ik ben moe, heel moe en toch stap ik maar weer uit mijn bed. Mijn gedachten gaan naar Daan, ze gaan over Daan en zijn continue met Daan. Lieverd hoe is het nu? Waar ben je nu? Kun je weer dansen en zingen? Ben je veilig bij Jezus? Tranen lopen over mijn wangen, zo ontzettend veel tranen en ze stoppen niet. De pijn en het verdriet is niet te beschrijven, ik mis je zo. Ik wil je zo graag nog even vasthouden, met je praten en je heel veel kusjes geven. Maar het kan niet meer, je bent niet meer bij ons. Je kamer is leeg. Alles is zo leeg zonder onze lieve mooie Daan.

De zomervakantie is bijna voorbij, de zomer trouwens ook. Mijn gedachten gaan terug naar begin dit jaar. Ik denk aan afgelopen 31 december, wat een fijne avond. We waren samen en in goed gezelschap. Het was een hele fijne en gezellig avond. Om 12 uur zeiden we "gelukkig nieuwjaar" en dronken we champagne. Jij ook Daan, jij dronk samen met de andere kinderen ook een glaasje kinderchampagne. Je bleef lekker binnen, dat vuurwerk vond je niks. De hoop was er toen nog, het moest gewoon een mooi jaar worden!Het waren maar drie maanden, want in april begonnen de klachten al. Ik kijk met een glimlach terug op die avond, maar met tranen voel ik nu dat het de laatste keer was dat er echt een gelukkig jaar voor ons samen moest komen en waar ik ook zo op hoopte. Helaas kwam het niet... En werd dit jaar een vreselijk jaar. Ik probeer de leuke moment terug te halen en te denken aan een Daan die nog zo gezellig kon praten en lopen. Het lijkt al zo lang geleden. Ik kijk in mijn agenda, het is nog maar drie weken geleden dat jij ingeslapen bent. Nog maar drie weken en het voelt als jaren... Oh en ik zie ook dat morgen de kinderneuroloog belt om te vragen hoe het met je gaat. Ze zal niet bellen, want ze weet het ook. Tja, ook die dingen staan allemaal in mijn agenda. Alles gaat door mijn hoofd, alle dingen die komen gaan. De start van het nieuwe schooljaar van Isa en Thijn, ja daar zie ik tegenop! Mijn verjaardag komt steeds dichterbij. Mijn eerste verjaardag zonder mijn eerste kind, dat wil ik niet. En dan zal straks ook die 31 december weer komen... Het leven gaat door, maar kleurt heel anders zo zonder jou Daan!

Elke dag, elk uur en elke minuut denk ik aan mijn lieve Daan. In alles kom ik hem tegen. Het zijn mooie herinneringen die ik vast blijf houden. Bijna elke dag even naar de begraafplaats. Thijn zei vanavond bij het graf van Daan, "Waarom? Daan was pas 14..." En haalt daarbij zijn schouders omhoog. En kijkt mij vragend aan. Hoe moet je dit ook begrijpen als je net 7 jaar bent, ik begrijp het niet eens. En wie begrijpt het wel? We missen Daan zo, ons mooie bijzondere mannetje. Het is zo leeg en zo stil zo zonder hem. Het voelt ook alsof hij zo weer binnen komt stappen en tegen me zegt "Mam, ik ben er weer. Ik heb iets lekkers voor je gemaakt!" Daar was hij altijd zo trots op, op zijn kookkunsten. Iedere woensdag ging hij naar Ellis en daar ging hij koken. Elke keer weer kwam hij met iets lekkers thuis. Het waren van die kleine geniet momentjes, Daan was dan op en top gelukkig. Of als ik mij niet zo lekker voelde, dan zei hij vol trots "Zal ik een kopje thee voor je maken? Dat kan ik hoor!" Zo lief en zo zorgzaam. Ja Daan ik heb nu echt een kopje thee nodig, gewoon één met heel veel liefde gemaakt. Want dat kon jij!

De oncoloog zei zo mooi over Daan dat sommige mensen die 80 worden niet zoveel achterlaten dan een kind wat maar 14 jaar mocht worden. En zo is het ook. Wat heb jij ons veel mooie dingen laten zien. En vooral ook ons geleerd om van de gewone dingen te genieten. Morgen beginnen de scholen weer. Zo gewoon, iedereen weer naar school. Maar de bus zal hier niet meer komen. Hier is het morgen niet gewoon. Je rugzak hangt in de gang, je jas en je schoenen staan klaar. Maar Daan jij bent er niet! Ik kan wel schreeuwen, krijsen, janken, het helpt allemaal niet. Je komt niet meer terug. Ik mis je zo, alles is zo anders. Bijna bij alles wat ik doe heeft het ook een herinnering aan Daan. Lieve, lieve Daan ik denk aan je elke dag, elke uur en elke minuut.

 

Ik mis je mooie lieve stemmetje. Je klopje op mijn schouder. De woorden die je altijd tegen mij zei, ik bewaar ze in mijn hart. Je prachtige mooie ogen die me vaak zo vol liefde aankeken. Onze sterke band is nu los, ik heb je los moeten laten. Wij waren twee in een. Ik voelde zoveel wat jij voelde en ik wist precies wat jij bedoelde. Zelfs toen je niet meer kon praten wist ik wat je wilde zeggen. Je had geen woorden nodig om iets aan mij uit te leggen. 

Die maandagochtend had je zoveel pijn, de medicatie ging omhoog en er was druk overleg met het ziekenhuis. Ik had zo gehoopt dat we nog één mooie zomer bij elkaar waren. Sowieso is dat toch een hele onwerkelijke wens om te hopen dat je kind nog maar één zomer bij je is. Maar ik had die dag nog niet door dat het wel eens één van de laatste dagen zou zijn lieve Daan. Ik bleef in de overleefstand want ik wilde mijn lieve Daan niet kwijt. Het was de laatste dag dat ik met je praten kon, dat ik in je oogjes kon kijken. Maandagnacht deed je je oogjes dicht en lag je in een diepe slaap. Geen pijn meer, maar ook geen direct contact meer met jou. Dinsdag zijn we niet van je zijde geweken, we waren allemaal bij. Ik heb je vast gehouden, dicht tegen me aan. Ik wist dat ik je los moest gaan laten, jij mag naar je Hemelse vader. Daar waar geen pijn meer is. Als dan het loslaten zo dichtbij komt, is het zo moeilijk. Het doet zo ontzettend veel pijn. Wat wilde je nog graag bij ons blijven en wij bij jou. Je hebt tot het laatste toe niet opgegeven. Wat ben ik trots op je. En wat heb ik ontzettend veel mooie dingen van je meegekregen voor de rest van mijn leven. Voor altijd in mijn hart.

Afgelopen dinsdag was de dag van het afscheid. Wat fijn dat er zoveel mensen waren. Het was een mooi en waardig afscheid van het toch wel bijzondere leven wat jij had Daan. Zo gewoon maar zeker zo bijzonder! Gedragen van de kerk naar je laatste rustplaats. De zon scheen net zoals jij dat altijd in je leven deed. En wat bijzonder dat wij jouw papa en mama mochten zijn.

 

Ik mis je nu. Je kamertje is leeg. Ons huis voelt leeg, leeg zo zonder jou. Je beker met je naam zie ik in de kast staan, je schoenen, je jas, alles is er nog behalve mijn lieve kind. Het is niet te bevatten dat jij er niet meer bent. Tranen blijven rollen, ik mis je zo...

Is dit mijn laatste blog? Ik weet nog niet of ik door ga met schrijven...