Het is zo moeilijk en ik voel me zo leeg. Het is zelfs ook moeilijk om wat te schrijven, terwijl me dat vaak heel makkelijk af gaat. Wat moet ik schrijven en ook zeggen. Ik heb weinig woorden over, ik voel veel verdriet. Daan gaat langzaam steeds meer achteruit. Inmiddels gaat het eten ook steeds moeilijker, ze mond gaat moeilijk open. Tandenpoetsen is echt een drama. Drinken lukt al helemaal niet meer. En ik zit steeds maar te wachten op die woordjes, ik zou graag dat lieve stemmetje horen. Het idee dat ik hem nooit meer hoor praten maakt me zo verdrietig. Hoe meer tijd verstrijkt hoe minder kans op herstel. Er zit alleen nog een heel klein beetje beweging en gevoel in zijn rechterbeen.

De focus ligt voor mij op 1 dag, ik kijk niet verder, en vooral ook niet achterom... Als ik dat doe kan ik niet stoppen met huilen. En mijn Daan blijft lief en deelt af en toe een lachje uit. Hij is zo dapper en doet het allemaal zo knap. Vandaag was Daan erg moe, zelf toen ik even met hem buiten was deed hij zijn ogen dicht en wilde graag slapen.

De verpleegkundige zijn echt super lief en zorgen zo goed voor Daan. Zo fijn en zo bijzonder.

Aankomende donderdag krijgt Daan weer een MRA, de uitkomst ik erg spannend! Daan zit nu in aplasie, het is nu wachten tot zijn cellen weer opkomen. Daarna, wellicht volgende week, zal er een beenmergpunctie gedaan worden. Dan horen we hoe we verder gaan...

Willen jullie bidden, hopen, een kaarsje branden voor een groot wonder voor onze lieve Daan?