Hoe bijzonder is het dat je steeds weer je grenzen kan verleggen. Ik verbaas me hierover. Ben je eerst blij dat Daan kan praten, nu ben ik mega blij als hij het woordje JA zegt. Steeds weer pas je je toch weer aan. Ik ervaar dat bewust en verbaas me daar ook over. Hoeveel kun je hebben, best veel blijkbaar...

De afgelopen dagen waren "rustig", dat wil zeggen het was weekend en dan is het minder druk qua artsen etc. In mijn hoofd was het heel druk. Mijn gedachten vlogen alle kanten op en ik heb zoveel vragen. Ik krijg helaas geen antwoord op deze vragen. We moeten echt dag bij dag kijken hoe het met onze lieve dappere Daan gaat. Ik voel me anders dan vier jaar geleden toen Daan net leukemie had. Ik ben nu ook heel verdrietig en ik weet dat het heel zwaar en moeilijk gaat worden. Het voelt nu zoiets als verslagen.

Ik kijk de foto's en filmpjes terug van de afgelopen tijd en het is gewoon onvoorstelbaar maar toch zo echt. Mijn mooie Daan die geniet van het buiten spelen of een dansje maakt met zijn zusje. Het was nog kort geleden maar het lijkt zo ver weg. En dat stemmetje, dat lieve leuke grappige stemmetje. Ik mis het zo!

Donderdag beginnen de chemokuren van de derde week, ook de hoge dosis dexamethason zal weer van start gaan. Morgen of overmorgen krijgt Daan een MRA scan (is een MRI met contrastvloeistof) en zal worden bekeken hoe het er nu voorstaat in zijn hoofd. Hopelijk laat deze scan verbetering zien! Inmiddels beginnen zijn haren al aardig uit te vallen, wat Daan vreselijk vindt. Het zal niet meer lang duren en dan moeten die er ook af. Ik zeg maar steeds tegen hem dat hij echt nog steeds gewoon Daan is.Ik weet zeker dat hij die vraag aan mij had gesteld als hij nog praten kon... En dat was nog niet alles want in zijn mond zijn er al wat plekjes stuk.

Sinds vrijdag is hij gelukkig wel alert en begrijpt hij alles wat ik tegen hem zeg. Het is alleen soms zo heel heel moeilijk dat ik niet weet wat hij bedoelt...