Hope... Sometimes that's all you have

Vanaf gisteren krijgt Daan een hele hoge dosis prednison omdat er ook ontstekingen van de bloedvaten in zijn hoofd zitten. De hoge suikerwaarden waar heel even weg, maar nu zijn ze weer terug. Dat betekent weer veel vingerprikken en insuline spuiten. Vandaag was de dag iets zonniger dan gister. Hij is uit bed en is aanspreekbaar. Hij kan nog steeds niet terug praten, en oh wat mis ik zijn leuke en gezellige stemmetje. Zijn grapjes zijn er niet, het is zo stil. Ook de beweging van zijn rechterkant is nog steeds compleet weg.

Vanmorgen in alle vroegte zat ik al bij hem op zijn bedje. Samen even "praten", op de vraag of Daan ook verdrietig is knikte hij volop met een ja. Dan is het echt even slikken en doorgaan. Soms lukt dat ook niet en rollen de tranen over mijn wangen. Ik had heel veel verwacht, maar dit is weer een enorm heftige complicatie. De situatie van Daan is zeer zorgelijk, zoals de oncoloog dit benoemd. We leven dag bij dag en blijven hoop houden. Voor nu geven we hem heel veel kusjes, liefde en zeggen heel vaak dat we super veel van hem houden...