De grootste angst is werkelijkheid geworden, maar het lijkt een droom. Straks word ik vast wakker en is het over. Dan gaan we gewoon weer verder met ons leven. We maken plannen voor de zomervakantie. We genieten van het mooie weer. We laten achter wat geweest is. Maar nee, het is geen droom! We zijn weer hier in het ziekenhuis, een plek waar ik nooit terug had willen zijn.

Vanmorgen begon de dag lekker op tijd. Om 8 uur waren we op de afdeling cardiologie voor een hartecho en ECG. Er zijn twijfels of Daan een pacemaker moet omdat hij een AV-blok heeft. Zijn hart heeft deze beschadiging opgelopen vier jaar terug bij de eerste leukemie. De chemokuren gaan veel zwaarder worden dan de vorige kuren en dus zal zijn hart het ook zwaarder krijgen. Gelukkig is er dan ook nog wat positief nieuws en kan op dit moment zijn hart alles goed aan en hoeft de pacemaker niet ingezet te worden.

We lopen terug naar de afdeling Giraf waar Daan nu ligt. Daan zit in de rolstoel, hij heeft zoveel pijn en is heel hard achteruit gegaan de laatste dagen. Er gaat van alles door mij heen, ik ken de weg... het is alsof ik niet weggeweest ben. Daan is stil, heel stil. Als we bij zijn kamer aangekomen zijn is er nog heel even tijd om t.v. te kijken, want het volgende staat te doen, bloedprikken. Op naar het lab.

Daan blijft lekker zitten in zijn rolstoel en krijgt een vingerprik. Zijn tanden doet hij heel even op elkaar bij het prikken. Weer prikken, weer onderzoeken, dit wil ik niet. Daan is drie jaar lang zo dapper geweest en nu moet hij weer. We lopen samen met de pedagoog naar Daan zijn kamer. Geheel onverwacht is Daan al aan de beurt om naar de OK te gaan voor zijn eerste (MTX) chemo in zijn rug en het zetten van een infuuslijn (hickman lijn). Daan verzet zich, hij wil niet! "Nee nee nee ik ga niet in mijn bed. Ik wil niet naar de OK"!

Daan is weer super dapper en stapt ook weer de OK-tafel op. Overigens wel met een kleurboek en kleurpotloden in zijn handen... Hij wil eerst zijn kleurplaat in kleuren voordat de narcose komt. Dat gaat wel even duren, we maken afspraken dat hij een deel doet. Dan komt de narcose en gaat hij even naar dromenland.

Ik loop even naar buiten, ik zit op een bankje buiten in de zon. De zon verwarmt mijn lichaam, maar mijn moederhart is koud en huilt. Wat zie ik er tegenop wat komen gaat. Het gaat zwaar worden voor Daan en ik hoop zo dat hij dit ook weer aan kan. Een uurtje later komt Daan uit de narcose en mag ik naar hem toe. Daar ligt mijn mannetje, ik ben trots op hem. Mijn lieve kereltje, wat hou ik ontzettend veel van je!