Drie weken geleden had Daan plotseling ontzettend pijn in zijn voet. Geen idee waarvan, maar het lijkt onschuldig. Gelukkig staat vrijdag 8 april een controle bij de oncoloog op de planning. Zijn bloed ziet er goed uit en op de röntgenfoto van zijn voet is niets te zien. Happy en dankbaar kunnen we weer voorlopig rustig adem halen.

Zondag begint hij pijn in zijn wang te krijgen en maandag ga ik met hem naar de huisarts. Daan heeft inmiddels een aardige opgezette wang, die heel pijnlijk is. Zijn slijmvlies is ontstoken en hij krijgt een antibioticakuur. Nog steeds lijkt Daan 'gewoon' ziek te zijn. In de loop van de week knapt hij weer op. Vrijdagochtend gaat hij een halve dag naar school. En ik denk dat hij die aankomende week zeker wel weer naar school kan. Zelf heb ik een rustige week gepland. Even de tijd voor mijzelf en tijd besteden aan mijn boek maar ook moet de belasting nog steeds de deur uit... genoeg dingen te doen!

Daan begint zaterdag te klagen over hoofdpijn en hij is nog steeds niet fit. Ik merk het in zijn gedrag, hij wil niet veel en heeft snel ruzie met zijn broertje en zijn zusje. Zondag eigenlijk hetzelfde, maar het waait denk ik wel over. Lekker vroeg doen we Daan naar bed. Half 10 wordt hij huilend wakker. Hij krimpt in één van de pijn. Erik en ik zitten bij zijn bed en vragen ons af wat er met hem is. Kijken we dit aan of bellen we de huisartsenpost. De pijn blijft aan en dus bellen we. Om 23 uur zit ik met hem in het ziekenhuis, de huisarts kijkt eerst naar hem en daarna gaan we naar de spoedhulp. Daan is ziek, rode wangen en hij heeft veel pijn. Thuis meet ik ruim 39 graden koorts. Ik zit trouwens weer in het kamertje van 4 jaar geleden. De kamer ziet er nog steeds hetzelfde uit. De tranen springen in mijn ogen, flitsen komen voorbij. Opeens ben ik bang, heel bang voor die leukemie. Die leukemie die 4 jaar gelden ons hele leven op zijn kop zetten.

Na ruim een jaar begint ons leven eindelijk weer normaal te worden. Ik wil dit niet... "Daar gaan we weer" zegt Daan. Tja mijn woorden, maar hij heeft gelijk. Bloedprikken, wachten, echo, wachten, wachten, kinderarts, wachten en dan uiteindelijk om 3 uur in de nacht denkt de arts er toch aan om Daan op te nemen. Daan wil hier niet blijven, dus gaan we naar huis. Ik ook niet, dus mogen we toch naar huis. Ik lig niet rustig in mijn bed, nee totaal niet, Alles gaat door mijn hoofd heen. Ik kijk op internet wat de kenmerken zijn van een blindedarmontsteking. Whaaa dat had ik beter niet kunnen doen want ik wordt daar zeker niet rustig van. Wat als Daan dat toch wel heeft, levensgevaarlijk.

De volgende ochtend zijn we weer, zoals afgesproken, om 10 uur in Harderwijk. Daan krijgt een uitgebreide buikecho en gaat zelfs door de MRI. Ongelofelijk trouwens, hij ligt gewoon 20 minuten keurig stil in dat ding. Wat ben ik trots op hem! Het is zo'n ongelofelijke kanjer. Maar er komt niets uit. Daan heeft wel een ontstekingswaarde van 78 in zijn bloed, redelijk hoog. Maar verder niets. Dus met niets gaan we maar weer naar huis.

Dinsdag een afspraak gemaakt met Daan zijn eigen dokter Bruin. Bij haar voel ik me echt aan het juiste adres. Ze weet vast zo wat er met Daan aan de hand is. Weer onderzoeken, bloedprikken, foto's en echo's. Ontstekingswaarde is inmiddels 166, maar verder nergens een ontsteking te vinden. Nu doet Daan zijn andere wang/kaak pijn. De echo van zijn kaken levert niets op. We gaan naar huis en donderdag terug komen. De angst begint nu wel steeds meer en meer naar boven te komen. Ook donderdag weer allerlei onderzoeken. Een infuus gezet in zijn hand, voor het eerst zonder narcose. Dappere Daan wat doe je toch je best! En ik zou zo graag willen dat je nu gewoon naar school kon en niet weer in het ziekenhuis moet zijn.

We moeten blijven. Thuis twee kinderen compleet overstuur. Isa zegt, "ik wil dit niet meer". Thijn vraagt zich af waarom zijn broer weer ziek moet zijn. Tja dit doet me veel verdriet, maar ik kan hen wel zeggen dat het anders is, anders dan de vorige keer. Gelukkig kregen we, die ochtend,  wel het antwoord op onze grote vraag, de leukemie is NIET terug!! Dan maakt het blijven toch wel even anders, een last valt van ons af. Hoewel het best moeilijk is. Ik wil hier niet meer terug zijn, dat is echt voorbij hoor! Ik wil gewoon thuis zijn, alles gewoon. Maar het blijkt wel dat mijn/ons leven nooit meer zo zal zijn als voor de leukemie. Dit is mijn wereld.

Vrijdag ziet zijn bloed er nog steeds mooi uit op de ontstekingswaarde na. Daan is nog steeds ziek. De oncoloog vraagt of ik hem mee naar huis wil, tuurlijk! Dat zie ik zeker zitten. Een kuur mee voor mogelijk streptokok bacterie en afwachten maar... Volgende week weer terug en ik hoop dat het dan weer voorbij is!