BOEK | De afgelopen weken en maanden ben ik erg druk met mijn boek geweest. Wat een geweldig mooie reacties krijg ik! Via mail, app en zelfs lieve kaartjes. Mooie reacties zoals, "ik heb veel meegekregen, maar wist niet dat het zó heftig was". Fijn om deze reacties te krijgen. Heel bijzonder en ook geweldig om deze ervaring mee te maken, een camerateam van SBS6 in huis, bij de radio studio van RTV Utrecht en de EO. In prachtige tijdschriften staan, de aandacht op social media, allemaal te leuk! De afgelopen 3/4 jaar waren erg heftig en zo onvoorstelbaar. Fijn om nu op deze mooie manier ermee bezig te zijn. En hoe leuk is het als ik vandaag weer een mail in mijn inbox vind met de vraag of ik een interview wil doen!

*****Like en deel mijn Facebook pagina 'She's writing a book' en maak kans om een boek te winnen!!*****

 

DAAN | Drie weken geleden hadden we de controle van Daan en gelukkig was Daan zijn bloed nog steeds schoon. Wat loop ik dan weer met een opluchting het ziekenhuis uit. Alleen blijft het hoesten maar hangen, erg vervelend. Isa krijgt in de afgelopen voorjaarvakantie de griep en de jongens volgen de week erop met flink ziek zijn. Daan is twee weken thuis geweest en deze week gelukkig weer naar school.

Maandag nog samen naar de tandarts geweest. Hij moest een tand laten trekken. Nou ik zal zeggen dat ik zelf totaal geen fan van de tandarts ben. Ik zag er erg tegenop en was er van overtuigd dat Daan dat niet toe ging laten. Maar de tandarts is er erg van overtuigd dat het wel gaat lukken. Nou daar zitten we dan, ik met zweet in mijn handen en Daan in de tandartsstoel. Ik zeg tegen Daan dat hij het prima kan en dan komt de prik. Mmmm wat een naald zeg, getsie! Ik slik een aantal keer maar Daan blijft rustig. Heel rustig zelfs, hij laat het toe en later trekken ze zijn tand. Ach mijn mannetje heeft al zoveel mee gemaakt en dan blijkt die tand trekken voor Daan gewoon een "eitje" te zijn.

Dinsdag eindelijk, na veel thuis zijn, weer naar school. Zo gewoon, zo bijzonder!

Maar dan komt woensdagavond, ik kijk t.v. Ik heb hier en daar voorbij zien komen dat de EO het programma De laatste Downer deze avond uit gaat zenden. Ik zit klaar want dat wil ik wel horen en zien. Zo, wat komt het programma bij mij binnen zeg. We hebben allemaal de wens wanneer we zwanger zijn om een gezond kind te krijgen. Dat begrijp ik en dat is ook zo, ook ik had dat. Maar als ik hoor dat tussen de 74% tot 94% de zwangerschap afbreekt bij constatering van een kindje met down, moet ik echt even slikken. Ik denk aan mijn dappere Daan die boven heerlijk ligt te slapen. Hij heeft gevochten om te blijven leven, hij wilde zo graag leven! Dan hoor ik een moeder die haar zwangerschap afbrak, dapper om te vertellen op tv. Dat zeker, maar ik had haar zo graag willen vertellen over mijn Daan en hoe het voelt en is. De vergelijking van haar doet mij pijn, leven met een kind met down en alle zorgen of leven met het feit dat je het kindje weg hebt laten halen. En dan Sjoerd de stoere jongen met downsyndroom die dat leuke kleine down meisje vast heeft. dat geef mij weer een glimlach op m'n gezicht maar met een traan. "Mijn kolonie sterft uit..." zegt hij. Het raakt me allemaal enorm, de verdere avond kruip ik achter mijn computer. Mijn gezicht is warm van de verdrietige uitspraken, ook van de artsen trouwens. Ik loop nog even naar boven, naar mijn downer. Ik geef hem een knuffel en zeg dat ik van hem hou. Van hier, tot de maan en weer terug...