Vorige week ben ik naar het ziekenhuis in Harderwijk geweest om nog eens over Daan zijn rug te praten en ook over het verloop op de spoedeisende hulp. Ik had deze chirurg al eerder gesproken, met het verwijderen van mijn melanoom, dus dat was prettig.  Een rustige man, heel krachtig en duidelijk. Dat was mijn ervaring ook toen ik bij hem geopereerd werd. Hij haalde toen veel angst bij mij weg door een duidelijke uitleg. Een heel goed gesprek gehad en ook mijn ervaring en het verhaal van Daan gedeeld. Maar waarom vroeg hij mij naar het ziekenhuis te komen?s? Tja...Daan heeft volgens deze arts toch echt wel twee wervels gebroken. Toen Daan viel zag ik en voelde haast zijn pijn. Dit was zo heftig en mijn moederintuïtie was heel duidelijk. Ik ben door alle jaren heen een soort eenheid met Daan geworden. Hij kan het niet vertellen dus moet ik het doen. Hij legt zijn pijn niet "bloot", dus moet ik dat doen. Ik moet voor hem opkomen. Ik moet er voor hem zijn en ik moet voor hem vechten. Ik hoop wanneer we in de toekomst nog eens op de spoedeisende hulp komen met Daan dat ik wel gelijk gehoord zal worden!

Maar nu is nog steeds de vraag, was Daan zijn rug nu wel gebroken of niet? En hoeveel pijn heeft hij gehad en wat als hij die week erna nog eens gevallen was... Ik probeer het maar los te laten en hoop dat hij er geen last van gaat krijgen in de toekomst. Volgende week gaan we weer naar Utrecht en zal ik het ook daar voorleggen.

Daan is ook een paar dagen op kamp geweest met school en wat heeft hij daar van genoten! Zo bijzonder dat de juffen samen met hun klasje op kamp gaan. Daan mocht bij zijn juf op de kamer, hoe leuk is dat? Verschillende dingen hebben ze gedaan en ook een geweldige bonte avond (echt iets voor Daan) gehad. Alleen begon hij het weekend voor vertrek te hoesten. En echt behoorlijk ook. Nee toch niet nu..., nu hij bijna naar kamp gaat. Mijn twijfels waren er om hem niet te laten gaan. Maar als zo'n lief snoetje je aankijkt en zegt dat hij zo super super graag wel mee wil, dan kan ik toch geen nee zeggen. Een fles water mee en een spuugbakje voor in de auto en daar ging hij met een dikke glimlach. Hij heeft het heel erg leuk gehad, maar moest daarna wel een week uitzieken met extra antibiotica om er weer bovenop te komen.

Vandaag mocht hij thuis blijven vanwege de extreme warmte. Hij is weer lekker ondeugend en loopt te rennen door het huis. Heerlijk om hem zo te zien, het gaat goed met hem! Voor nu maak ik mij geen zorgen. We genieten van elk moment en proberen niet stil te staan bij wat als...