4 juni 2012, de dag dat we de uitslag kregen in welke risicogroep Daan zou zitten. Nooit verwacht dat het de High Risk zou zijn, de laagste kans op genezing. Als ik terug denk dan voel ik het alles weer. Het kamertje op de afdeling, de poster met de giraf en het kale jongetje staan ook in mijn geheugen gegrift. Ik voel weer het intense verdriet, lam geslagen waren we. We hadden zoveel hoop en opeens was alles weg... En dan het antwoord op mijn vraag, "Raken we Daan kwijt?" Dat antwoord deed ook zoveel pijn. Het zou moeilijk worden, heel moeilijk voor Daan. De stamsteltransplantatie die bij de High Risk hoort was voor Daan niet mogelijk. De tranen lopen weer over mijn wangen als ik terug denk.

En hoe bijzonder is het dan dat het alweer drie jaar geleden is. Mijn lieve dappere Daan is vandaag gewoon naar school geweest. Heeft hij weer een prachtige bos met haren. Ja, je kunt wel aan hem zien dat hij ziek is geweest. Op zijn lijf staan de tekenen heel zichtbaar. Maar hoe bijzonder is het dat hij er nog is! Het gaat goed gelukkig, van zijn rug heeft hij ook geen last meer. Hij gaat met veel plezier naar school. Daan geniet! Hier op de bank thuis zit een blije en trotse moeder. Angst om wat komen gaat raak ik niet zomaar kwijt. Elke controle die weer goed is geeft ruimte om even diep adem te halen. Veel hebben we meegemaakt de afgelopen jaren. Veel dingen zijn onbelangrijk geworden en de kleine dingen juist heel  belangrijk. Geniet van de mooie dag, geniet van de "gewone" dingen. Want gewoon is zó bijzonder!