Vrijdag waren de zes weken alweer voorbij en stond de controle bij de oncoloog weer voor Daan gepland. Deze keer was ik echt extra blij dat we weer mochten gaan. Hij is al even niet fit en hoest ook behoorlijk. Ik begon te twijfelen. Het is ook 4 jaar geleden rond deze tijd begonnen, dus dat had er denk ik ook wel mee te maken. Daarbij blijf ik het gevoel houden dat er best nog eens een dag kan komen dat het niet goed zal zijn...

We waren om 12 uur in het ziekenhuis. Eerst bloedprikken en dan lekker een broodje eten. Bij het bloedprikken was het behoorlijk druk. De tijd vloog voorbij en we waren 12:40 pas klaar. Natuurlijk even langs Sterre (pedagoog) om te vragen of ze ook een broodje mee ging eten. Helaas was ze erg druk, maar ze vond het wel een leuk idee! Heerlijke broodjes uitgezocht en in de rij voor de kassa. Daan zag allemaal artsen en verpleegkundigen die hij kende, dus hij bleef aan het zwaaien met een dikke glimlach op zijn snoetje.

"Mam, zal ik even vragen of ik vooraan mag, de rij is zo lang" Nou dat kan natuurlijk niet, maar wat had hij dat graag gedaan. Zuchtend en met gemopper van Daan stonden we in de rij, hij had zo'n zin in zijn broodje. Er stonden zoveel mensen voor ons... Eindelijk zaten we te eten, Daan genoot volop. Heerlijk om hem zo te zien.

Half 2 was het zover, we lopen de kamer binnen en ik kan niet wachten tot de oncoloog iets zegt. Ik vraag zelf gelijk, "en... is zijn bloed goed?" JA, zijn bloed is goed. Pff er valt iets van mij af. Ik was best wel even bang voor slecht nieuws. Hoewel als ik hem bekeek kon ik verder niets bespeuren dan "alleen" heel erg verkouden en een zware hoest. Een last van mijn schouders en een extra kuur mee voor het hoesten. Gelukkig we kunnen weer gewoon verder...

Wat kreeg Daan weer veel post voor zijn verjaardag, echt geweldig. Hij blijft de kaarten zo leuk vinden! Bedankt voor het sturen van je kaart, echt heel lief. Het is jammer dat je zijn snoetje niet kunt zien maar als de postbode bij ons aan de deur komt heeft hij altijd een glimlach van oor tot oor.

Daan kreeg op zijn verjaardag helaas weer last van zijn mond. Behoorlijke plekken zaten op zijn tong en wat had hij een pijn. Twee keer bij de huisarts geweest en een paar dagen later maar een mail met foto aan Daan zijn oncoloog verstuurd. Wat was ik blij toen ik haar aan de telefoon had en ze de juiste medicatie voorschreef. Ik vraag me wel eens af wat ik zonder haar moet... Ze begrijpt me en vooral begrijpt ze Daan. Maar dat kan ook niet anders na ruim 3,5 jaar intensief contact. En wat heeft ze Daan vaak ziek gezien. Ze weet precies hoe hij is en dat hij geen pijn aangeeft. Ik ben blij met haar als oncoloog. Ze is de enige arts die ik volledig vertrouw. Daan heeft bijna twee weken flink last gehad, nu zijn alle plekken gelukkig weg.

Inmiddels is de Sint in het land en Daan is er helemaal vol van. Het hele jaar door kijkt hij filmpjes van Sinterklaas en nu is hij weer aangekomen in Nederland. Gekleed in zijn sintpak gingen we zaterdag op pad om hem te ontmoeten. Daan kon bijna niet wachten. "Mam, mam, mam gaan we al?" Die vraag heeft hij wel tig keer aan mij gesteld die ochtend. Daan heeft even gesproken met de Sint en natuurlijk samen op de foto. Wat was hij blij.

Zaterdagavond heeft hij uit volle borst bij zijn schoen gezongen. En hoe mooi is het dan als je bij zijn schoen zijn zelf gemaakte verlanglijstje ziet. Er staan maar 2 kadootjes op, bij de anders kinderen is de lijst vol geplakt. Zo mooi, dat is echt weer Daan.

"Mam het paard wil graag heel veel suikerklontjes, denk ik", een paar suikerklontjes was volgens Daan niet genoeg. En zo blijft Daan altijd aan een ander denken.

 

         

 

 

 

 

De herfstvakantie is begonnen, heerlijk even rust en samen genieten. Niet vroeg je bed uit, lekker lang in je pyama blijven.  

De afgelopen weken was Daan erg moe, dan begin ik weer twijfel te voelen. De angst is voelbaar aanwezig. Bang dat dit normale leventje weer in zal storten... Afgelopen donderdag stond de controle voor Daan bij de oncoloog, gelukkig kan ik wel zeggen. Daan had er echt geen zin in. Bij het bloedprikken moest er twee keer geprikt worden, ik heb geen zin, het is niet leuk en veel gezucht kwam er uit Daan. Hij is er echt klaar mee. Gelukkig had ik hem wel beloofd dat we nog even langs Sterre de pedagoog zouden gaan. Dat doel hielp wel voor Daan en gaf hij zich toch weer over. Ik begrijp dat het prikken in je vinger niet leuk is maar na alles wat er gebeurd is, is dit toch niks? Voor Daan wel, hij kijkt niet wat er was maar hij kijkt naar wat er is.

Lekker even knuffelen met Sterre. Het voel warm en heel herkenbaar. Ook in het Pr. Maxima Centrum komen we weer bekende lotgenootjes van Daan tegen. En dan mogen we binnen komen. Daan en ik nemen plaats op de stoel en de oncoloog kijkt mij aan en zegt gelijk "Zo het bloed is goed". Pfffff gelukkig en dat is heel klein uitgedrukt.

We kunnen weer even rustig verder, op naar Daan zijn verjaardag! Donderdag is het weer feest, nog vier nachtjes en dan is hij jarig!

 

Stuur jij Daan ook een kaartje? Kaartjes is nog steeds een groot kado!     Ons adres Huybertsenweg 120 3882 KB Putten

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het is alweer september, de herfst is in aantocht en ook al voelbaar. De eerste twee weken school zitten er weer op. Heerlijk weer een gewoon ritme. Vorige week was de controle van Daan. Lekker vroeg om half 8 zaten we in de auto richting Utrecht. Drukte op de weg dus de extra tijd die we hadden was ook echt nodig. Tegen half 9 zaten we te wachten bij het bloedprikken. Er is een speciale hoek in de wachtruimte waar wij kunnen wachten. Dan is Daan aan de beurt. Hij gaat zitten in een grote groene stoel, een bekende stoel. Wat heeft hij daar al vaak gezeten. Daan kijkt mij aan en vraagt zoals altijd, in welke vinger mag ze prikken? Samen wijzen we een vinger aan, Daan vind het prikken niet leuk maar ondergaat het wel heel rustig. Als we klaar zijn lopen we terug naar afdeling Pauw van het Maxima Centrum. Onderweg zien we Sterre lopen. Daan rent naar haar toe en ze krijgt een dikke knuffel. We lopen samen met haar nog even naar afdeling Kameleon waar Daan zijn chemo's altijd kreeg. Het voelt toch wel raar om daar te staan. Er zijn veel bekende verpleegkundigen, leuk om ze weer even te zien. Heel fijn om daar niet meer een hele dag te hoeven zijn. Gelukkig geen chemo meer, nooit meer!

We gaan terug naar Pauw waar we op de arts wachten en op de uitslag van het bloed. Ik weet wel dat het goed is. Ik zie en voel het aan Daan. Toch als het moment er bijna is voel ik echt wel de nodige spanning van binnen. Tijdens het wachten komen we allemaal lotgenootjes van Daan tegen. Fijn om zoveel kids weer te zien en vooral dat het goed met ze gaat. "Daan, jij bent aan de beurt", de oncoloog van Daan roept ons binnen. Gelijk kijk ik naar haar blik en dat zit goed. Ze is altijd ontzettend aardig. Direct in haar woordkeuze en ze voelt erg vertrouwd. Geen enorme verhalen maar rechtdoor zee. De waardes van Daan zien er keurig uit, hij mag zelfs met een groot deel van de medicatie stoppen. Geen antibiotica meer en ook de medicatie voor zijn bloeddruk mag naar beneden. Dat zijn echt goede berichten en weer een stap voorruit. Daan zijn keel is wel wat rood maar dat gaat wel weer over zegt dokter Marry. Daan vindt dat grappig dat ze dat zegt want in de auto herhaald hij deze zin wel tig keer. Of zou het weer eens meer pijn doen dan dat ik denk?

We rijden met een blij gevoel naar huis. In de auto zegt Daan, ik heb goed mijn best gedaan hé. Ja, je hebt zeker weer heel goed je best gedaan. Dan gaan we nu zeker wel een lekkere hamburger eten? Die blik, die ogen en die glimlach erbij. Daar kan ik echt geen nee tegen zeggen, ook al was ik dat wel van plan.

De maand september is begonnen en de lekkere warme zomerdagen zijn echt even ver weg. Gelijk is ook het "snotter" seizoen weer begonnen. Gatsie daar heb ik ook echt een hekel aan. Zelf ben ik ook snel vatbaar maar Daan zeker. Dat was ook al zo voordat hij leukemie kreeg. We waren dit weekend op uitnodiging van St. HeartBeat in een heerlijke DroomVilla gesetteld. Wat was het een prachtig huis en met recht een droomvilla. Heerlijk genoten van een weekend samen. Deze dagen begon Daan wel steeds meer te hoesten en hebben we daardoor echt wel heel rustig aan moeten doen. Vandaag toch maar naar de huisarts want het lijkt erg vast te zitten. En ja hoor, zijn longen zijn vol met slijm. Een nieuwe antibioticakuur maar weer gestart. Daan is niet fit en moet erg hoesten, maar wat is hij ondeugend. Zo anders dan de afgelopen jaren, zo gewoon!